Hunt: Showdown 1896 - Bark, Bone and Blood

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Żelazna Kora (łowca)
– Nóż do Kości (Rival 78)
– Przewodnik Łowcy (LeMat)
– Ząb Zdrajcy (kastet z nożem)

Żelazna Kora  

Wilki wychowywały osieroconego przez zimę Żelazną Korę jak jednego ze swoich. Jednak wataha odeszła, a niekończąca się zima niosła braki jedzenia, ciepła i nadziei. Więc Żelazna Kora poświęcił swoją starą rodzinę, by odzyskać wszystkie trzy. 

Nóż do Kości  

Żelazna Kora dzierży to brutalne, piękne narzędzie stworzone ze śmierci i drewna. Brak watahy, która stróżuje nad Korą, wywołał pustkę, a ten skradziony Caldwell Rival 78 wypełnił ją ołowiem, furią i krwią. 

Przewodnik Łowcy  

Niegdyś skromny rewolwer należący do drwali zamordowanych przez Żelazną Korę. Ten rewolwer LeMat Mark II to symbol pamięci – ulepszony i przystosowany do zabijania wszystkiego, co zagraża przetrwaniu Kory. 

Ząb Zdrajcy  

Ten wykonany z rogu barana i szczęki wilka kastet z nożem jest narzędziem kogoś, kto jest jednocześnie drapieżnikiem i ofiarą. Łączy ich instynkt przetrwania, który nakazuje im szarpać i gryźć wszystko, co im zagraża, szarżować na wszelkie czyhające na nich stworzenia. 

Czołgał się przez śnieg i czerwie, ślizgał na krwi i lodzie. Pierwsza zima i pierwsze wspomnienie zakończone ciepłym, dzikim oddechem młodego, głodnego wilka. Zamiast zjeść tak mizerny posiłek, zwierzę zlitowało się i zaprowadziło go do domu.

Szczenięta chętnie dzieliły się ciepłem, a starsze wilki – jadłem. Członkowie stada bezskutecznie próbowali nauczyć dziecko polowania, ale młodzik podrósł i nabrał sił. Pewnej nocy wilczek zniknął na cztery dni, co zmartwiło watahę. Piątego dnia wrócił, ciągnąc za sobą zwłoki chciwych drwali. To napełniło żołądki i podniosło morale na wiele tygodni, ale szacunek zdobywa się długo. Starszyzna zdechła, a szczenięta musiały znaleźć własne terytorium i stworzyć watahy. Wciąż młokos po raz kolejny został osierocony.

Wieśniacy rozpoczęli poszukiwania wilczka, paląc i niszcząc las. Przegonili go hen, daleko od domu. Ten długi okres przepełniony strachem zniszczył ciało młodzika. Zdesperowany i zdziczały rozszarpał i pożarł pierwszą istotę, którą spotkał. Gdy wróciły mu zmysły, poczuł znajomy zapach: swego wilczego brata. Potworne wycie przeszyło powietrze, ostrzegając o łowach. Kora biegł szybko, syty po dużym posiłku.

Słaby duchem, lecz silny ciałem. Uciekł w góry, goniony ze wszystkich stron przez dawną rodzinę. Na szczycie skończyły się drogi ucieczki. Wilczy człek mógł tam zginąć, przybity do ziemi własną zdradą, albo uwolnić się od hańby kłem i krwią. Żelazna Kora zszedł ze szczytu najedzony i ogrzany futrem, którego nie miał przy wspinaczce.