Hunt: Showdown 1896 - Law of Salvage

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Kapitan Laffite (łowca)
– Zatopiona Chwała (Terminus)
– Przetoka Knykci (Scottfield Brawler)
– Brąz Śluzicy (bomby gazowe)

Kapitan Laffite

Nieczystość kotłuje się zdrowo i żwawo w kapitanie Laffite. Jego tętnice przekształciły się w bagienne ścieżki i kanały dla formy życia, którą znają jedynie kapitanowie topielcy. Wdycha on w płuca klątwy. Wypluwa dym prochu strzelniczego. Gdy tonie łódź, to on prowadzi ją do nowego domu.

Zatopiona Chwała

Stany Zjednoczone płyną po umyśle kapitana Laffitego pod postacią boskiego wraku statku. Sunie on po drogach wodnych z dziesięcioma tysiącami śrub napędowych i taką samą liczbą flag ciągnących się za jego masztami. Laffite rozdarł te chorągwie. Owinął nimi tę strzelbę Winfield 1887 Terminus, która została wyciągniętą ze świętej przestrzeni ładunkowej pewnego statku.

Przetoka Knykci

Koszmarne widoki wraków okrętów wojennych pokrywają Krainę Umarłych. Przypominające kolce i ciernie części rur z tych machin ukrywają cenne zasoby. Kapitan Laffite przerobił obcinak do rur, by móc się przez nie przedostać, czego efektem jest ten Scottfield Model 3 Brawler.

Brąz Śluzicy
Niegdyś był trybularzem podróżującego drogą morską biskupa. Kapitan Laffite odzyskał części potrzebne do stworzenia tej bomby gazowej z wraku wiktoriańskiego statku wycieczkowego. Ten trybularz dawniej był wykorzystywany do odpierania najgorszych plugastw, jakie mogą wynurzyć się z Krainy Umarłych.

Najpierw przyszły po niego kraby. Odszczypały najmiększe kawałki jego ciała i przeżuły je schorowanymi żuwaczkami. Toczył się po ostrych jak żyletki muszlach, gdy jeżowiec rozkoszował się żółcią z kolcami włożonymi w jego usta. Wszelkiego rodzaju stworzenia pojawiające się podczas odpływu przeczesywały bagna, by wziąć udział w jego ćwiartowaniu. Niebo ponad nim było czystą, głęboką wodą, a zguba wszystkich topielców wlewała się w jego przepełnione błotem płuca.

Dla Burmana Laffitego w Krainie Umarłych nie istniało pojęcie czasu – jego cierpienie ciągnęło się w nieskończoność. Wspomnienia wypływały na powierzchnię, tonęły, po czym znów wypływały, a w tym samym czasie monstrualny skarabeusz obgryzał jego kręgosłup:

Wyrzucony za burtę, gdy był noworodkiem. Reflektor parowca atakujący jego pokryte wszami niemowlęce ciało. Dzieciństwo spędzone w dokach, gdzie stał po kolana w rybich wnętrznościach i był obijany w każdym saloonie Nowego Orleanu. Wojna secesyjna. Ukrywanie się pod flagą przed rebeliantami. Kule armatnie odrywające koniom głowy. Marynarka Unii. Eksplozja i ewakuacja ze slupu Housatonic. Radość z porażki Konfederacji. Nieudane małżeństwo. Nieudane ojcostwo. I na sam koniec – nieudana rola kapitana parowca. Przeklęty i zesłany na pozbawione śladu życia morskie dno.

Królestwo błota jątrzyło się w jego płucach. Utrzymywało go przy życiu, gdy gigantyczne skorupiaki pochłaniały jego ciało – tylko po to, by je potem zwymiotować. Duch Delphine szydził z niego na wietrze.

„Jak śmiałeś mnie opuścić” – rzekł wiatr.

Kapitan Laffite przysięgał, że przeprosi, ale nie miał języka, by przemówić.

Rozpoczął życie jako odpadek i jako odpadek je skończy. Zapomniana dusza przeniknęła przez niego. Zdjęła jego głowę z pobliskiej rozgwiazdy, naoliwiła jego układ nerwowy i zszyła go w całość. Umysł kapitana Laffite został rozbity i podzielony na zgniłe organy. Człek ten stał się w ten sposób po dziesięciokroć żywy. A może jednak do cna martwy?