Hunt: Showdown 1896 - Lonely Howl

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Samotny Skowyt (łowca)
– Rozpruwacz (Pax Claw)
– Warczący Prześladowca (łuk myśliwski)
– Rzemień (kastet)

Samotny Skowyt

Gdy Leonel Frisk po raz pierwszy poczuł ten zapach, ogarnęła go niezaspokojona żądza krwi. Jego krwawe sny i pragnienie przemocy zaprowadziły go nad rozlewisko, gdzie mężczyzna szuka nowej ofiary i świeżej krwi do przelania.

Rozpruwacz

Ten rewolwer Caldwell Pax Claw miał być pamiątką rodową. Leonel Frisk zmodyfikował tę broń, by rozdzierała miękkie grzbiety leśnej zwierzyny, jednak została ona użyta przez syna przeciwko ojcu w ostatecznym akcie zdrady.

Warczący Prześladowca

„Najlepszym przyjacielem drapieżnika jest cisza” – pomyślał Leonel Frisk, gdy wykonywał ten łuk myśliwski, którego każdy strzał jest bezgłośny niczym skradający się wilk. Teraz broń ta towarzysz mężczyźnie nad rozlewiskiem, a każda jej strzała śpiewa ofierze ciche pieśni o śmierci.

Rzemień

Pragnienie Leonela Friska mógł zaspokoić jedynie smak krwi i dźwięk łamanych kości oraz pękających czaszek. Dzięki tym kastetom każde uderzenie spełnia marzenia ich użytkownika o nowych, jeszcze bardziej groteskowych aktach przemocy.

Obdarte ze skóry i kości bestie, smród gotujących się wnętrzności i rdzawy zapach krwi kapiącej z przeciętych żył – to pierwsze obrazy, które wypaliły się w młodym umyśle Leonela Friska, budząc w nim coś straszliwego: nienaturalną skłonność do przemocy. Ten syn poważanych łowców wilków z Kansas już jako niemowlę nawykł do tego, jak jego matka i ojciec tropią, polują i patroszą bestie. Z każdą ofiarą znoszoną do rzeźni, którą Friskowie nazywali domem, czerwona mgiełka narastała i zasnuwała jego umysł krwawymi pragnieniami. Kiedy pod srebrzystym światłem pełni księżyca trzymał swoją pierwszą małą zwierzynę w zbroczonych krwią dłoniach, skowyt wilków zdawał się obwieszczać dopełnienie rytuału przejścia. Zwierzęta nie mogły być świadome bezbożnej żądzy krwi płonącej w sercu Friska oraz rozlewu krwi, jaki miało to na nie ściągnąć.

To wilki – a nie ojciec – nauczyły chłopaka polować. Zazdrosny o ich dziką naturę i umiejętności łowieckie Frisk chciał udowodnić własną wartość, pokonując wilka alfa za pomocą rewolweru, który podarował mu ojciec. Wyszedł z tego zwycięsko i przyozdobił się skórą alfy, a swojego Caldwella – w wyrwany z paszczy kieł, po czym pchnął ojca w samo serce. Miał się stać najpotężniejszym drapieżnikiem na swoim terytorium.

Choć pokonał leśnego alfę, to nie zdołał zmóc swojego ojca, Frisk rozpłynął się więc w nocy, zabierając ze sobą tylko rewolwer i łuk myśliwski ojca. Żądza krwi zaprowadziła go aż do Luizjany, gdzie kontynuował łowy, nieświadomy cieni śledzących każdy jego ruch – cieni, które łowcy z rozlewiska z czasem poczęli nazywać „Wielkim wilkiem” i „Księżycowym wilkiem”. Cieni, które były niegdyś mu ojcem i matką. Niczym samotny wilk, posłuchał instynktu i opuścił jedną watahę na rzecz drugiej, zapominając o swojej ludzkiej naturze i słowach ojca: „Wilk, który opuszcza swoją watahę, staje się jej wrogiem”.