Hunt: Showdown 1896 - Shrine Maiden's Hell

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Miko (łowczyni)
– Ochita Mozu (łuk myśliwski)
– Shinbatsu (noże do rzucania)
– Utsusemi (katana)

Miko

Miko opiekowała się kapliczką swojej rodziny długo po tym, jak budowla ta popadła w ruinę. Gdy miecz pozostawiony pod opieką Miko zaczął śpiewać, kobieta podążyła za jego melodią do Luizjany. Teraz dzierży to ostrze, by wyrżnąć nim tysiąc ust udzielających mu głosu.

Ochita Mozu

Ten łuk hama yumi miał nigdy nie opuszczać rodzinnej kapliczki Miko. Został oczyszczony przez przebicie jedną strzałą oczu pięciu ptaków: jeden raicho za każdy jej krok do kapliczki, by odzyskać łuk myśliwski.

Utsusemi

Mówi się, że miecz przebijający serce kłamcy śpiewa przez wieczność. Miko przykłada ucho do tej katany, by usłyszeć trel chóru zepsucia dobiegający z dalekiego wschodu – z bagien, od szumiących w mięsie chrząszczy.

Shinbatsu

Gdy kapliczka Miko płonęła, łowczyni wykorzystywała otwory w tych nożach do nawlekania liny shimenawa, aby się chronić. Gdy ostrza zatapiają się w piersiach łowców, Miko wciąż je przewleka, by realizować niewysłuchane modlitwy.

Chisato Ryoko przyłożyła ucho do dzwonu w kapliczce, by usłyszeć jego profetyczną pieśń: o plagach chrząszczy i żab, surowych zimach, kapłanie łamiącym nogę na kostce brukowej. Kobieta przylgnęła do dzwonu tamtej nocy, gdy kapliczka spłonęła, jej rodzina uciekła, a kapłanów zepchnięto z urwiska. Ryo jednak pozostała na miejscu. Ona jako jedyna widziała ronina, który się zjawił i wyrżnął wszystkich plugawicieli.

Ronin odciągnął Ryoko od dzwonu, przyłożył miecz do jej ucha i porzucił dziewczynę, która w ostrzu usłyszała melodię – głośniejszą niż ta wybijana przez dzwon.

Ryoko opiekowała się ruinami świątyni, polerując wypalone żebra bramy torii, lecz szum dobiegający z katany stawał się coraz bardziej brutalny, a wręcz hipnotyzujący. Wreszcie pewnego dnia kobieta wyruszyła w drogę, by uciszyć to, co obdarzało go dźwiękiem.

Będąc w transie, łowczyni przeszła trzy próby:

Przekroczyła zamarznięte jezioro, gdy wpatrywały się w nią tysiące ptaków. Jedno spojrzenie uwięziłoby jej duszę w ich zastygłych skrzydłach.

Przemierzała wąwozy wypełnione kośćmi spragnionymi innych rzeczy niż tylko wody.

Ostatecznie wyłoniło się źródło śpiewu ostrza – żuraw zakażony cykadami, które wysypywały się z jego zarobaczonych, poranionych płuc. Ptak przebił szczękę kobiety swoim dziobem i zaczął się modlić.

„Raduj się, albowiem każdy nowy otwór to kolejne miejsce, przez które może rozbłysnąć światło”.

Ryoko skręciła żurawiowi kark. Drzewa zamilkły, a trans się skończył. Kobieta zawędrowała nad brzeg morza i jeszcze raz zaczęła nasłuchiwać swojego ostrza. Zza wschodzącego słońca, gdzie woda czerniała, a serca potępionych błagały o otwory i światło, rozbrzmiała nowa pieśń.