Hunt: Showdown 1896 - Souls of a Feather

To DLC zawiera dwóch łowców, dwie bronie i jeden przedmiot zużywalny:

– Zaraza: Morrigan (łowczyni)
– Zaraza: Midian (łowca)
– Przebudzenie Skrzydła (Slate Riposte)
– Posag Serca (Haymaker)
– Niszczyciel Klatek (granat czepny)

– Bicz: Morrigan

Morrigan wreszcie poznała samą siebie w momencie, gdy jej odbicie spojrzało na nią z oczu Złomodzioba. Bogactwa, których szukała, mogą być jej – podobnie jak potęga. Nigdy więcej głodu, bólu i osamotnienia – jeśli tylko będzie chciała brać, zachowywać i krwawić.

– Bicz: Midian

Midian zawsze wiedział, że jego ból był bez znaczenia. Nazywano go „abominacją”, więc tym właśnie się stał – taką, która rozkwitała, a zarazem posiadała wielką siłę. Złomodziób ujawnił tę ścieżkę, a on wiedział, że u jej kresu znajduje się zdrada.

Przebudzenie Skrzydła

Każdy kochanek dzierży karabin Winfield 1893 Slate Riposte splamiony krwią partnera. Ostry dziób był używany do dźgania innych sług Złomodzioba w plecy, a strzelby są teraz noszone zarówno do ochrony, jak i zdrady.

Posag Serca

Zabawa tej pary polega na tym, że każdy ma przekazać swój cenny rewolwer LeMat Mark II UpperMat jako podarunek dla nowych znajomych. Choć nieczęsto zdarza się, by jakiś łowca rozstawał się z tak istotnymi broniami, każdy z nich zawsze do tej pory skutecznie wyrywał je ze śmiertelnego uścisku znajomego.

Niszczyciel Klatek

By pokonać bestie większe, silniejsze i zajadlejsze od reszty stada, Morrigan i Midian używali ognistej siły tego granatu czepnego. To prawdziwe diabelstwo w ludzkich rękach – zatraconych głęboko w karmazynowej ciemności.

Słowu „Złomodziób” towarzyszyło ostatnie, agonalne tchnienie. Było to desperackie wołanie, by inni nie wpadli w pułapkę bestii, lecz zamiast tego wzbudzało ciekawość.

Odważna trójka podążyła za przynętą Złomodzioba, lecz nie zaznali strachu – znaleźli jedynie potęgę. Zdumieni poświęcili sługę bestii, po czym złożyli jej przysięgę wierności. W zapadniętych, wygłodniałych oczach tej potęgi byli jednak niczym. Trójka szybko stawała się więc coraz bardziej niezadowolona. Żadna ofiara – złożona z innych lub samego siebie – nie mogła tego zmienić, dlatego każdy z nich poszedł własną ścieżką:

Jeden naostrzył swój sierp i skierował wzrok na Złomodzioba.

Drugi spoglądał nie tylko na Złomodzioba, lecz szukał przychylności potężniejszych istot.

Trzecia załadowała swój pistolet dwiema kulami i odstrzeliła towarzyszy.

Okrutna, podstępna i tchórzliwa – pozostała przy życiu akolitka nie była zadowolona z samotności. Oddała się wielkiej mocy, by przekonać się, że jest bezsilna, więc zaczęła gromadzić własnych popleczników. W końcu Nowy Orlean jest pełen płaczliwych mrówek chcących podporządkować sobie innych.

Głupia akolitka nie miała jednak pojęcia, że jej towarzysze będą jeszcze bardziej zdradzieccy od niej. Dwoje z nich znalazło miłość w najczarniejszych częściach swoich dusz i mordowało zastępy uczniów z chirurgiczną precyzją, zabierając ze zwłok wszystko, czego chcieli, aż ich szpony wbiły się w kręgosłup samej akolitki. Nie nadawała się ona do oddania czci Złomodziobowi, aspirując do potęgi, po którą bała się sięgnąć. Ciała kochanków były świątyniami, domami kultu tego, co tworzyło Złomodzioba. W jego imię para nie bała się niczego, nawet swego pana.

Pana, który mógł zmieniać się z upływem czasu, lecz ich wzajemna miłość i żądza nienaturalnej mocy były niezachwiane.

Razem bowiem obalili wszystkich, którzy stali im na drodze, i wspólnie uknuli spisek przeciwko temu, kogo czcili. Desperacko chcieli władzy, toteż albo zostaliby zastąpieni kolejnymi zdrajcami, albo ich marzenia o dostąpieniu bóstwa spełniłyby się. Morrigan i Midian – związani ciałem, duszą i potępieniem."