Hunt: Showdown 1896 – The Concubine

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie i jedno narzędzie:

– Nałożnica (łowczyni)
– Szahmeran (Sparks)
– Siostrzana Udręka (mała kusza)
– Śmierć Dumy (nóż bojowy)

Nałożnica
Gdy Alaz zdobywała coraz większą reputację, jej przeszłość stawała się krwawą legendą przesiąkniętą krwią i błotem. Kobieta pragnie zaś przyszłości stworzonej przez nienawiść i pomstę. Przyszłości, którą obiecała sobie i swym utraconym siostrom.

Siostrzana Udręka
Gdy jako wolna kobieta Alaz zdobyła pierwszą monetę, kupiła tę małą kuszę. Ozdobiła ją pamiątkami po swych poległych siostrach i dzierży ją dzięki ich nieprzemijającej sile.

Szahmeran
Inskrypcja na tym karabinie Sparks LRR zapewnia temu, kto jest tego godzien, siłę Szahmeran – mitologicznej istoty. Nie ma co się dziwić, że broń ta trafiła w ręce Alaz.

Śmierć Dumy  
Nóż bojowy kupca ozdobiony monetami z jego podróży był dokładnie tym, czego Alaz potrzebowała, by pokazać temu człekowi jego miejsce w szeregu. Po wielu godzinach cierpienia i tortur była nałożnica otrzymała swą nagrodę.

Ubiór Alaz, niegdyś jasny, wzorzysty i kolorowy, dziś jest zniszczony przez błoto i krew. Plamy tworzą nowe aplikacje, nowe złożone inskrypcje mówiące o śmierci. Takie też są historie opowiadające o Alaz: przesiąknięte krwią i niemające już nic wspólnego z opowieściami, którymi były dawniej. Lecz wszystkie rozpoczynają się tak samo: kupiec, który wypłynął z nieznanego lądu, i siostry połączone przedziwnym zrządzeniem losu, które zmuszono, by za nim podążały. Żagle opadły, pasaty nie zawiały, a handlarz pokazał swe nikczemne oblicze. W uwięzieniu na martwych wodach każdy dzień podróży naznaczony był nowymi potwornościami. Alaz widziała, jak jej siostry umierają w bólach, odnajdując spokój jedynie w zimnych objęciach morskiej toni. Kobieta obiecała pomścić ich niedolę i rozpętać sztorm.

Po wpłynięciu do portu Nowego Orleanu powitali ich bogacze. Przygotowano posiadłość ochrzczoną mianem Pałacu Sułtana. Jadła i napitków nie brakowało, można było jeść aż do zaspokojenia swej żarłoczności, a melodie z ojczyzny Alaz były grane na ulicach miasta razem z cudowną miejscową muzyką. Rozpusta ogłuszała i oślepiała.

Nie minęło dużo czasu, nim wiatr zawył, wody portu się wzburzyły, a Alaz przygotowała się, by ponownie powitać kupca w jego komnacie – tym razem ze Śmiercią Dumy w rękach. Kobieta powoli rozdzierała jego mięśnie i ciało, kończąc z jego pychą i zostawiając go wykrwawiającego się na łożu. A potem w zakrwawionej sukni dołączyła do gości w bawiących się w sali głównej, by zapewnić im szybką śmierć drogocennym karabinem handlarza – Szahmeran.

Gdy rankiem sztorm ucichł, umyte morską wodą ulice spłynęły rzeką krwi z Pałacu Sułtana. Mieszkańcy Nowego Orleanu odkryli w posiadłości stos ciał. A gdy zdezorientowani zaczęli zadawać pytania, Alaz wymieniła już swe pierwsze trofeum na broń, którą nazwała Siostrzaną Udręką.