Hunt: Showdown 1896 - Violent Balance

To DLC zawiera jedną łowczynię, dwie bronie i jeden przedmiot zużywalny:

• Cień Rangdy (łowczyni)
• Zauroczona Katastrofa (Mako 1895 Claw)
• Dla Równowagi (Scottfield)
• Gniew Rangdy (granat czepny)

Cień Rangdy

Cień Rangdy była niegdyś niewyróżniającą się niczym łowczynią, lecz wzniosła się na wyżyny potężniejszej ciemności dzięki transformacji wywołanej świętą maską. Ta kobieta chce uczcić rolę zła w jego wiecznym tańcu z dobrem – ten pląs nigdy nie powinien się kończyć.

Zauroczona Katastrofa

Jest coś pięknego w pewności, że każda rana postrzałowa i każde podcięte gardło to wynik przeznaczenia. Dla Cienia Rangdy w życiu jest niewiele słodszych chwil niż te, w których posługuje się ona tym Mako 1895 Claw w ramach misji przywołania śmierci i chaosu.

Dla Równowagi

Jeśli nie zaradzi się temu zawczasu, brzemię wiecznego zabijania może zepsuć duszę łowcy – wsiąknąć w miękką tkankę umysłu. Gdy władasz tym Scottfieldem, możesz pozbyć się poczucia winy. Pociesz się wiedzą, że śmierć twojej ofiary doprowadzi do równowagi. Co więcej, Cień Rangdy to popiera.

Gniew Rangdy

Celem zła jest dorównanie intensywnemu, palącemu światłu dobra. Jeśli usłyszysz dochodzący z cieni, wymowny syk tego granatu czepnego, wiedz, że za chwilę zapanuje równowaga – gniew Cienia Rangdy rozszarpie cię na strzępy.

Przed transformacją ta kobieta była tylko jedną z bezimiennych łowczyń w zwykłych ubraniach – wycieńczonym i przerażonym cieniem dawnej siebie. Okolica była pełna demonów wijących się w ziemi, obiektach i zarówno żywych, jak i martwych ciałach. Zbyt często widziała ona ludzi rozszarpywanych przez potwory lub zabijanych przez innych – przeszywanych kulami lub wysadzanych i zwisających z drutów kolczastych w formie ociekających krwią kawałków mięsa. Te sceny wypełniały jej serce ciemnością aż do chwili, w której mrok przestał się tam mieścić.

Musiała gdzieś go przekierować.

Wraz z transformacją pojawiła się maska. Zgodnie z tym, czego ta kobieta nauczyła się w młodości w rodzinnym kraju, wystrugała ją z drzewa, które rosło odizolowane na wschodniej granicy Windy Run. Po ukończeniu pracy posłusznie i z szacunkiem zaprezentowała temu drzewu swoje dzieło, a następnie je nałożyła je na twarz. Natychmiast przestała wtedy czuć zmęczenie i strach. Przedmiot ten przedstawiał demoniczną królową Rangdę, o której ta kobieta dowiedziała się z opowieści matki. Gdy nosiła tę maskę, czuła, że może nagiąć armie zła do własnej woli. Wciąż nawiedzały ją te same koszmary, lecz nie budziła się po nich zlana zimnym potem, lecz pełna spokoju, jak gdyby właśnie skąpała się w krwi zachęcającej do oddania się okrutnym planom.

Odpowiedź zawsze była skryta w sercu. Zasiały ją tam słyszane w dzieciństwie historie. Ta kobieta zrozumiała, że pośród wdzierającego się zepsucia nie liczy się walka dobra ze złem, bo odkryła tajemnicę: żadna z tych dwóch stron nigdy nie wygra. Taniec dobra i zła trwa wiecznie. Tak właśnie być powinno. Wtedy wystrugała drugą maskę – dobrą – i zawiesiła ją na plecach, by pokazać, że dąży do równowagi.

Mimo wszystko na twarzy tej kobiety spoczywała maska demonicznej królowej, bo na łowisku panuje zło, czego dowodem jest każdy wypaczony twór zepsucia i każda ropiejąca rana.

Dla Rangdy takie miejsce jest rajem.